İstanbul Film Festivali Cuma günü açılışını film gösterimi, açılış partisi gibi etkinlikler ile yaptı. Detaya girmiyorum, ilgilenenler aşağıdaki link üzerinden detaylı bilgi edinebilirler film festivalinin önemine vs. değinmeme gerek bile yok diye düşünüyorum.
Daha önceli yıllarda olduğu gibi cuma akşam Akbank Düşünce Kulübü üyeleri olarak partiye davetli katıldık, Yüksek Sadakat eşliğinde bol müzikli ve hareketli bir gece geçirdik.
Ancak bütün bunları unutacağız, yalnız ben bir tek gece ambiansı unutmayacağım sanıyorum. Daha öncekilerin aksine bu sene farklı bir ambians vardı ve adeta “yalan dünya” dizi setinde olduğumu düşündüm bir an. Öncelikle parti mekanındaki değişiklik ambiansı direkt değiştirmiş. Bunun yanında birrçok dizi, film oyuncusu ile birlikteydik geçen seneler gibi ama Cihangir Style olarak tabirimize giren bir hayat tarzı vardı gözmüzün önünde bu kez.
Sonra bir an pazartesi günü mesai saatlerini düşündüm…
Hayat hep tercihlerden ibaret bunu hep söyleriz, bugüne dek yaptığım tercihleri hep sevmişimdir. Ancak yine hep söylerimki, şimdiki aklım olsa askeri liseye değil konservatuara giderdim, sanıyorum hayatımın en doğru tercihi olurdu. Başarılı mı olurdum onu bilemem mizaç meselesi en nihayetinde.
Sonra diyorum ki, sanatçılara, oyunculara eleştiriler olur hep “ne var ki bu işi yapmaya”, “ne katkıları varki ekonomiye?” “anca süslenip püslenip takılıyorlar” vs. bir sürü çoğaltılabilir.
Kim suçlayabilir ki bu insanları mesai saatleri olmadığı için, daha özgür bir hayat yaşadıkları için ya da giyim tarzları, saç sakalları için ve bütün bunlara karşın toplumun ortalamasının oldukça üzerinde hayat standartları olduğu için? Kim suçlayabilir? Kimse!
Çünkü “Cihangir Style” bence gece takılınan mekanlar ya da takılan küpe, gözlük modeli değil. Onlar gibi giyinmek değil.
“Cihangir Style” bence hayatta duracağınız yeri seçme biçimi. Ve bunu doğru yaptıkları için kızmayın kimseye. Onlar hem kendileri için doğru olanı seçmeyi başarmış hem de hayata renk getirenler insanlar.
Olcay Silahlı 
Yorum bırakın